Praktijkvoorbeeld

Voorbeeld van een jongen van negen

Bij een kind met autisme en sociale angst was de hulpvraag om zijn zelfvertrouwen te vergroten zodat hij meer initiatief zou nemen. Om hem te stimuleren om uit zijn schulp te komen, heb ik hem naast kunstzinnige oefeningen zelf een verhaal laten maken. Hier volgt in een vogelvlucht zijn verhaal met een paar van zijn tekeningen ter illustratie. Het begon met een eenzame kameel in de woestijn zonder woonplek.

Later in het verhaal ging de kameel op pad en vond hij een plekje in het zand waar hij ging slapen.

Die nacht had de kameel een nachtmerrie waarin hij werd aangevallen door mensen met speren. Bang vervolgde hij de volgende ochtend zijn weg. Hier kwam zijn sociale angst tot uiting.
Later in de therapie kwam de kameel een prachtig blauw huis tegen. Hij was er heel blij mee en ging erin wonen. Hij tekende er een stralende zon bij. Hier bracht de jongen uit zichzelf een nieuw positief beeld in zijn verhaal: een veilige plek.

Later verliet de kameel de woestijn en kwam hij bij een speeltuin waar hij vrienden ontmoette en ze samen gingen spelen. De zon ging nog harder stralen. Zo blij was de kameel nog nooit geweest!

In dit verhaal wordt zichtbaar hoe de kameel (waar het kind zich onbewust mee identificeert) na een eenzame tocht en het doorleven van angsten (de nachtmerrie) een nieuwe ontwikkeling doormaakt. Hij vindt veiligheid en ontmoet vrienden om plezier mee te maken. De gezette stappen zijn terug te zien in zijn gedrag.

Veranderingen in zijn gedrag

Volgens zijn docent en zijn ouders is hij meer initiatief gaan nemen, hij durfde voor het eerst in de microfoon te praten tijdens een opvoering, durfde zijn mening te geven in de klas en werkte zelfstandiger. Hij speelde meer met vriendjes tijdens de pauze en heeft op zijn sportles zelfs een paar vriendjes gekregen. Hij gaf voor het eerst uit zichzelf een hand aan familieleden op een verjaardag.